Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Bloggie

Bloggie

9/2/2008 - Weer thuis!

Zo, na een jaar weer thuis. Gek? Nee hoor, helemaal niet. Toen ik het huis binnenliep en de deur naar de keuken open duwde, was het alsof k nooit ben weggeweest.

Het is vooralsnog super om weer thuis te zijn en iedereen weer te zien! Ik ben zo ongeveer omvergegooid met bloemen en kaarten, ontzettend hartverwarmend, vooral omdat dat echt het laatste was wat ik verwacht had. Ontzettend bedankt daarvoor!

 

En nog een verrassing: toen ik in London op t vliegveld zat te wachten tot het vliegtuig naar Amsterdam zou vertrekken, werd ik ineens op mn schouder getikt. Een stem, die verdacht veel op die van papa leek, zei in m'n oor: 'Zeg mevrouw, gaat u ook naar Amsterdam?'. Voordat ik tijd had om te bedenken dat het inderdaad papa was, kwam mn moeder al gillend en zwaaiend de hoek om gerend en voor ik het wist zat ik plat gedrukt tussen paps en mams. Ik wist niet hoe ik het had. Het laatste wat ik verwacht had was dat mn ouders een nachtje bij vrienden in London hadden doorgebracht, zodat ze mij de volgende dag konden vergezellen op Londen Heathrow. Super verrassing paps en mams: bedankt! ;-)

 

Na een geweldig jaar Australie, zijn er nu alleen nog de mooie herinneringen over. Als je me niet kunt vinden of ik neem de telefoon niet op, dan zit ik waarschijnlijk apatisch starend naast mn stereo, te luisteren naar Australische country muziek, waar ik zo ontzettend veel goede herinneringen aan heb. Je kunt het je misschien wel indenken: Je komt moe, maar voldaan terug van het koeien drijven bij het kamp in de bush, dat je die ochtend in de brandende zon hebt opgezet, wetend dat je 's avonds blij bent dat je het alvast hebt gedaan. Je hebt als laatste klus je paard afgezadeld en verzorgd en nu zak je met z'n allen neer op boomstammen of gewoon de grond, rond het vuur. Terwijl iemand een maaltijd klaarmaakt in een grote zwarte kookpot boven het vuur, zipt iedereen tevreden aan z'n koude biertje. De Head Stockman pakt z'n gitaar en zingt een liedje over koeien drijven en kamperen in de bush... Genietend van de muziek leun je achterover en kijk je naar de sterren.

Dat je al drie dagen niet gedoucht hebt en dat er weleens een slang, dingo of wild zwijn je die nacht lastig kan gaan vallen, dat interesseert je even helemaal niets! Je geniet van het moment. En als ik nu cd's op zet met dat soort nummers erop, dan komt dat gevoel weer terug. Geweldig is dat en ik ben benieuwd hoe lang dat blijft ;-) For ever, I hope..

 

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor alle reacties op m'n website het afgelopen jaar, ik vind het super dat jullie zo meegeleefd hebben! Het is geweldig om te weten dat er mensen in Nederland geinteresseerd zijn in je verhalen en dat als je iets schrijft er ook mensen zijn die het lezen. Nogmaals bedankt!

 

Voor de rest ga ik natuurlijk een enorm fotoboek klussen, jullie zijn natuurlijk van harte uitgenodigd om die eens te komen bekijken. T kan weliswaar even duren voordat het klaar is..

 

Tot slot: It's good to be back!!

Permanente Link

31/1/2008 - M'N LAATSTE WEEK IN AUSTRALIE: Toeristen meenemen op strandtochten, dat kan nooit goed gaan ;-)

 

 

Heerlijk op het strand rijden! Hieronder staat het hele verhaal van mijn laatste avontuur in Australie en meer foto's zijn natuurlijk te vinden op http://photoonline.blog2blog.nl!

 

Permanente Link

31/1/2008 - Lekker met je paard de zee in!

 

Permanente Link

31/1/2008 - Tijd om naar huis te gaan! Maar nog wel even vertellen over Magnetic Island...

Nou, welkom bij het verhaal over mijn laatste avontuur in Australie... Dat voelt gek. Na een jaar deze weblog bijgehouden te hebben, ben ik ineens bij het laatste verhaal over Australie:

 

Na een paar dagen in Townsville, voelde ik me een stuk beter en ben ik Kriek achterna gehobbeld richting Magnetic Island. Het is nog steeds supermooi daar! Was er al een keer eerder geweest, maar niet om toeristen mee te nemen voor paardrijritten.

Dat was super om te doen! Twee keer per dag, om negen uur 's ochtends en om drie uur 's middags, namen we groepen van twee tot twaalf toeristen mee naar buiten te paard. We reden een heel stuk door het bos en dan over het strand, waar we vervolgens de paarden afzadelden en met ze gingen zwemmen in de zee. Dat is een heerlijk gevoel! Helemaal in het begin van m'n reis heb ik al eens met een paard gezwommen, maar dit was weer heel anders. Als je eenmaal in de zee was, ging je truukjes op je paard doen met de groep. Op je paard staan, molentje draaien en een salto achterover vanaf je paard in de zee. Dan weer terug door het bos en de duinen, naar de ranch.

Er zaten zowel ervaren als onervaren rijders tussen, waardoor je soms alleen maar stapte en soms keihard door het bos galoppeerde. Kriek en ik hebben ook mooi onze kwaliteiten om zonder zadel te rijden kunnen oefenen. Als we uit de zee terug reden naar de plek waar de zadels hingen, galoppeerden we daarheen terug. En ik kan je vertellen: zonder zadel over het strand galopperen is helemaal geweldig! Het is grappig om eens van de andere kant zo'n tour te bekijken. In plaats van dat je de toerist bent en mee gaat met zo'n rit, ben je de begeleider/gids en neem je die mensen mee. Dat is een hele andere ervaring!

 

Dus tot zover allemaal erg leuk. Totdat ik weer keelontsteking kreeg... daarom zijn we eerder weg gegaan dan gepland, maar goed, dat soort teleurstellinkjes horen nou eenmaal bij het reizen. Ik vind het wel knap van mezelf dat ik het presteer om in mijn laatste twee weken hier nog even twee keer ziek te worden. Afijn, dat gaat wel weer over.

 

We zijn nu weer in Brisbane. Ik vlieg maandag terug naar Sydney, ga nog wat vrienden daar gedag zeggen en dan vlieg ik donderdag 7 februari naar huis. Nog een klein weekje in Australie over, dus Magnetic Island was toch echt het laatste 'avontuur' in Australie! Dat voelt heel raar, na zo'n jaar in Australie. Ik kan me ook moeilijk indenken dat ik hier toch echt een jaar ben geweest! De spannende verhalen zijn nu voorlopig even klaar, maar als ik thuis ben aangekomen laat ik dat natuurlijk nog even weten. Dan vertel ik hier vast wel even hoe het is om na een jaar weer terug te zijn in Nederland.

 

Ik heb tot zover een super mooi jaar gehad om met tevredenheid op terug te kijken. De afgelopen week heb ik nog wat leuke fotootjes geschoten, die staan hierboven en -onder.

 

Tot heel gauw in Nederland! Ik kijk ernaar uit om iedereen weer te zien!

Permanente Link

22/1/2008 - Fraser Island!

Zo, volgens mij is het weer eens tijd voor een vrolijke up date!

Na Brisbane verblijdt te hebben met een bezoekje van ons, hebben we de bus genomen naar Noosa. De mensen bij wie we onze tour naar Fraser Island geboekt hadden, beloofden ons dat zij die dag nog een bus naar Hervey Bay voor ons zouden boeken. Van daaruit zouden we naar Fraser Island vertrekken. Das prima, dachten wij. Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik een ontzettende hekel heb aan dingen op het laatste moment aan laten komen. Maar, wonderbaarlijk genoeg had ik deze keer alle vertrouwen in de professionals. DOM!! Toen we daar aankwamen bleek de bus die we eigenlijk moesten hebben al compleet volgeboekt te zijn, zodat we flink wat stress momenten later, uiteindelijk een bus later boekten en daardoor eigenlijk te laat in Hervey Bay aankwamen. Maar met wat sussende telefoongesprekken die kant op, vonden ze het daar toch goed en zouden we onze briefing voor Fraser Island wel wat later kunnen doen.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij komen daar aan, krijgen onze briefing, ontmoeten onze groep, slaan eten en alcohol in en de volgende dag vertrokken we in onze four-wheel-drive naar Fraser Island.
Wat een paradijsje op aarde is dat eiland trouwens zeg! Ongelofelijk! Ik zal zo wat foto's op m'n site zetten ook, dan kun je 't met eigen ogen zien ;-)
De tour die we hebben gedaan is als volgt opgezet:
Je gaat met een groep van elf personen in een 4WD en je rijdt zelf. Alles is voor je georganiseerd, maar je moet zelf Fraser Island op, er gaat geen gids mee ofzo. Dat is juist erg leuk, zo kun je zelf je tijd inplannen en beslissen wat je wilt zien en hoe lang je er wilt blijven. Dus hebben we in kraakheldere meren gezwommen, over het strand gerost met de auto, door het bos gejaagd over zandpaden waar een paard nog moeite mee zou hebben, gekampeerd op het strand, schipwrak bekeken, uitzichtspunten bezocht, wandelingen gemaakt en een hoop lol gehad onder het motto 'It's always beer o' clock somewhere!' ;-)
Dat brengt me tussendoor even op dit: Glodinnetjes, ik heb een briljant idee voor een nieuw clublied!! Tis niet echt een bekende wijs, maar ontzettend makkelijk aan te leren, dus ik zeg: kom maar door met dat clubweekend!

Na Fraser Island en te weinig slaap kwamen we terug in Hervey Bay. We zouden midden in de nacht de bus pakken naar Townsville (17 uur rijden...) Ik belde de maatschappij op om uit te vinden of de bus uberhaupt wel ging i.v.m. de wateroverlast en toen bleek dat we nog wel een bus eerder konden pakken, zodat we niet tot middernacht hoefden te wachten. Ik zei: DOEN! Dus ik trok m'n lading was uit de wasmachine (kletsnat) en we haastten ons naar de bus. We waren er net op tijd! Nog onder het zand van Fraser Island, moe en vies klommen we aan boord. Ik was chagrijnig, want de buschauffeur wilde niet luisteren naar mijn verhaal over m'n natte was. Dus ik had de tas er gewoon in gegooid en dacht: ik zie in Townsville wel hoe het eruit komt, of het gelekt heeft enzo..
Toen werd het twaalf uur en was Kriek jarig! Dat ging ongeveer zo:
Een stampvolle bus, waarin iedereen probeert in een zo comfortabel mogelijke houding (zittend) wat slaap te krijgen, tikte ik Kriek voorzichting wakker. Gaf haar drie zoenen op haar wangen, feliciteerde haar zachtjes met haar verjaardag en begon dapper het 'er is er een jarig' te zingen. Zachtjes natuurlijk, we wilden die andere arme drommels niet uit hun nachtrust wekken. Maar ik kwam niet verder dan drie regels of we proestten het al uit van het lachen. Welke idioot gaat er dan ook 's nachts in een bus lopen zingen? Maar goed, we hebben het volbracht, het lied was gezongen en de kado's uitgepakt. Ik zeg: de raarste verjaardag die ik ooit heb gezien!
Hoe dichter we bij Townsville kwamen, hoe minder ik me ging voelen. M'n keel deed zeer en ik had hoofdpijn. Het werd er niet beter op toen ik de bus in Townsville uitstapte en toen bleek dat m'n tas met natte was pleitte was! Gelukkig had k em diezelfde avond nog terug. De rottige chauffeur had em in Airlie Beach laten staan als postzak! Dat verzin je toch niet?! Wie stuurt elkaar nou natte was?? Maar goed, ik heb em weer..

Nu zijn we dus in Townsville, dat wil zeggen, ik nog. Kriek is gisteren naar Magnetic Island vertrokken en ik zit hier gezellig ziek te zijn in m'n eentje. Moet zeggen dat ik weleens leukere dingen gedaan heb dan dit. Heb een flinke keelonsteking, koorts en hoofdpijn gratis inbegrepen... ;-) Dus het is even wachten tot dat allemaal een beetje wegzakt. Ben naar de dokter geweest en heb als het goed is de juiste medicijnen (hoop). Zodra ik me weer beter voel ga ik ook naar Magnetic Island om daar op een paarden ranch te werken. Kriek doet dat nu al, ze begeleidt toeristen op paardrijtochten. Ik kreeg gister een smsje van d'r, ze had al met de paarden gezwommen, over het strand gereden, op het paard gestaan en zonder zadel gegaloppeerd! Ik wil ook, ik wil ook!
Ik ben nu voor de derde keer in Townsville nu en Magnetic Island heb ik ook al eerder bezocht, het is supermooi daar. Dus ik hoop en bid dat ik me donderdag of vrijdag lekker genoeg voel om ook richting Maggy (zoals de locals Magnetic Island noemen) te gaan en nog even anderhalve week lol te hebben te paard!
Buiten dat heb ik mijn 'wensenlijstje Australie' nu toch echt afgewerkt en ben ik er erg aan toe om weer terug te gaan naar Nederland. Waarschijnlijk wil ik ook erg graag weer terug als ik eenmaal weer in Nederland ben, maar dat zien we dan wel weer! ;-)

Ik laat nog wel even weten wanneer ik uiteindelijk naar Magnetic Island ga! Hopelijk snel..
Permanente Link

11/1/2008 - In een Hyundai naar Brisbane: dat kan nooit goed gaan...

 

Hieronder het verhaal over onze trip van Sydney naar Brisbane! Op http://photoonline.blog2blog.nl staan nog meer foto's!

Permanente Link

11/1/2008 - Coast trip van Sydney naar Brisbane!

Vorige week vrijdag vertrokken uit Sydney en nu zijn we in Brisbane! We hadden 't gas d'r lekker op gehad zeg maar...

 

Onze eerste nacht sliepen we in Nelson Bay. Tenminste, dat was het plan. Toen we daar echter aankwamen, bleek ALLES vol te zijn. Behalve een Dutchies Lodge. Toeval? Geen idee, het lot denk ik ;-) De overnachting werd ietsje duurder dan we verwacht hadden, maar ja, we hadden tenminste een bed. In een hele relaxte kamer, incl balkonnetje met supermooi uitzicht! We keken uit over de baai. Het was een beetje bewolkt maar dat mocht de pret niet drukken. Dus ik zit daar aan het eind van de middag een beetje routes uit te stippelen op de kaart, kijk ik in gedachten verzonken uit over de baai, spot ik daar zomaar twee dolfijnen! Die komen zomaar even voor m'n neus langs zwemmen! Dus ik ram zowat het raam achter in om Kriek te waarschuwen en die komt net op tijd naar buiten stormen om nog van het schouwspel te kunnen genieten.

 

De volgende dag zijn we naar Port Maquairy gereden (vergeef me als k 't verkeerd schrijf, ik moet nog steeds op de kaart kijken hoe je 't nou eigenlijk precies spelt) Maar voordat we vertrokken bezochten we eerst de Sand Dunes. Nou ja, das misschien een beetje een understatement, de Sahara is er niets bij zeg maar.. We gingen in een 4WD naar boven om te sandboarden. Supergrappig! Je zit op zo'n plankie en wordt van de heuvel geduwd. Als je lief stilzit, val je niet om. Als je wel omvalt ben je de sjaak, want dan duvel je een meter of twintig op je achterste naar beneden en ik kan je vertellen, daar wordt je kont niet heel blij van. Vooral als de tour guide besluit dat het wel een goed idee is dat Kriek en ik samen op zo'n ding naar beneden gingen. Dat werd natuurlijk niet wat. M'n neus lijkt nog iets schever te staan dan sinds ik van Nobel ben gekletterd en de schrammen zitten nog op m'n armen. Maar wel weer gelachen! De autosleutels hadden de val ook niet echt overleefd. Toen we weer beneden waren, ontdekten dat die waarschijnlijk uit de cameratas gerold waren. Oeps! Dan maar weer naar boven om ze te zoeken tussen het fijnen zand... M'n hartje klopte in m'n keeltje.. Toen we voor de tweede keer boven kwamen liep de tour guide al met de sleutels te zwaaien. Hij heeft er een dikke knuffel aan over gehouden ;-)

 

Eenmaal in Port Maquairy aangekomen, regende het dat het goot. Je hebt vast wel ergens gehoord van de hevige regenval in het oosten van Australie, waardoor veel boerderijen afgesloten zijn van de buitenwereld enzo? Nou, we hebben het geweten. 't Regent flink zo nu en dan, hoewel we ook wel behoorlijk mazzel hebben gehad gezien de omstandigheden. Iedere keer als we iets 'leuks' gingen doen buiten, dan hadden we of een beetje zon of alleen wolken en geen regen.

Na een nachtje en ochtend relaxen in Port Maquairy zijn we naar Coffs Harbour gereden. Daar hebben ze een soort van Dolfinarium, maar dan veel interactiever. We hebben dolfijnen en zeehonden geaaid en dolfijnen gezoend! En als je weet hoe gek ik op dieren ben, dan weet je wel hoe 'k 't naar m'n zin heb gehad daar!

 

Na Coffs Harbour ging het richting Byron Bay. Een van m'n favoriete plaatsen langs de oostkust (naast Cairns dan..) Je hebt er ontzettend mooie stranden en glashelder water. We hebben dan ook vooral op 't strand gezeten daar. Terwijl we daar van onze laatste middag in Byron Bay genoten, keken we uit over zee, naar een groep mensen in kayaks. Opeens zagen we dat zij vlak bij een groep dolfijnen dreven, die aan het spelen waren in de golven. Ik denk zo'n meter of 50-100 bij het strand vandaan. Dus we konden ze goed zien! Elke keer als er een grote golf aan kwam, sprongen er een stuk of twee, drie dolfijnen uit het water, voor de golf uit. Alsof ze een soort van aan het surfen waren ofzo. Ontzettend gaaf om te zien!

 

Daarna reden we door naar Surfers Paradise. Daar stroomde de regen met bakken tegelijk uit de hemel, dus hebben we 's avonds een filmpje gepakt en zijn vanochtend meteen doorgereden naar Brisbane. Hier doet het weer het beter. De zon schijnt niet, maar het regent ook niet. We blijven hier even een weekendje uithijgen en dan vertrekken we maandag richting Noosa. Daar blijven we een nachtje en gaan dan naar Hervey Bay. Daar blijven we ook een nacht en dan gaan we naar Fraser Island voor drie dagen met een geboekte tour. In 4WD's over een eiland van zand! 't Schijnt een ontzettend mooi eiland te zijn en het is het laatste stukje Australie waar ik graag naartoe wilde en dat gaan we volgende week doen! Daarna heb ik nog twee weekjes over voordat ik weer richting Sydney moet, dus we zijn ook hard op zoek naar wat platteland om die tijd door te brengen.

 

Ik houd je op de hoogte!

Permanente Link

2/1/2008 - Oud en nieuw in Sydney!

Die oudejaarsavond, dat was me wat hoor... We zijn dus bij Kees en Annemiek geweest vlak voor oud&nieuw. Een paar oliebollen naar binnen gewerkt, er werden kroketjes voor ons gebakken, we zijn naar een Nederlandse winkel geweest waar we hagelslag konden kopen: wat willen we nog meer!

Na ons bezoek aan Kees en Annemiek zijn we naar Lindy en Paul gegaan, een zus en zwager van tante Dien. Volgens Kriek hebben we nu te maken met tante Dien en tante Lien... ;-)

Errug gezellig ook weer bij deze mensen! We kwamen daar oudjaarsdag aan, hebben een trein richting het centrum gepakt en zijn met de blikjes drank onder de arm de stad ingegaan, in afwachting van HET vuurwerk. Ik weet niet of jullie het nog op tv hebben gezien, maar het vuurwerk vanaf de Sydney Harbour Bridge moet erg spectaculair zijn... Ik kan je vertellen, ik heb geen idee! Tegen twaalf uur waren we behoorlijk 'vrolijk' en rond die tijd waren er ook zoveel mensen, dat ons plekje aan de railing van de haven al vergeven was... Dus stonden we tussen de feestende menigte een straatje hoger, waardoor we nog net het puntje van het operahuis konden zien en het vuurwerk daarboven.. De bridge? Die stond ergens aan onze linkerkant, als je nek lang genoeg was zag je daar ook net een puntje van en het vuurwerk erboven.. We ons de volgende dag helemaal rot gelachen, toen we aan Paul en Lindy vertelden dat we het meest spectaculaire eigenlijk gemist hadden, omdat we de binnenkant van de pubs interessanter vonden voor twaalf uur. En ja, toen was het twaalf uur, oeps, heel de straat propvol.

Paul is zanger, dat wil zeggen, hij hobbiet een beetje bij op z'n gitaar. Hij vond ons verhaal zo mooi en zei dat het waarschijnlijk voor meer mensen gold. Toen wij op 1 januari 2008 thuiskwamen van het shoppen, had hij een liedje voor ons geschreven. Hij had binnen een dag even een stuk of zes coupletten in elkaar gedraaid! Helemaal geweldig! Het gaat zo:

 

Songtekst: 'We missed the fireworks on the bridge last night'

 

Hey 'vrienden;, I thought you'd like to know

We hit Sydney town just a day ago

We timed it for the fireworks and good cheer

In this harbour town of fun at new year

 

We crossed the Nullabor to make it here

From the heat and dust of droving way out there

From the wide open plains and starry skies

The surf and golden sands met our eyes

 

And everybody told us this is just the pace to be

Fireworks on the harbour bridge is something you must see

People by the million will gather on the shore

Anxiously awaiting the greatest show of all

 

And so I thought you'd like to know

We hit the city with plenty of time to go

With six packs of Bundies in our hands

We were doing well before the night began

 

We made it to the Rocks feeling fine

Found a pub, good fun blokes and cold wine

Saw the early firework show hit the air

Coloured balls and bangs of thunder everywhere

 

The clock was ticking down to midnight

The air of expectation was just right

But the Opera House in front, it blocked our sight

And we missed the fireworks on the bridge last night

 

But still I must tell you, this is just the place to be

Down by the harbour in the town of old Sydney

While thousands of others were awe-struck at the sight

We missed the fireworks on the harbour bridge last night

We missed the fireworks on the harbour bridge last night

 

Heb t zelfs opgenomen met mn telefoon en het nummer is nu m'n ringtone ;-)

 

En we hebben een auto gehuurd voor een dag of tien! We gaan met z'n tweetjes in een Hyundai Getz (help) richting Brisbane. Daar leveren we dat ding weer in (hopelijk in minder dan 100 stukjes...) en dan.. tja, ik weet het nog niet precies, eerst m'n rondje Australie maar eens even afmaken en dan heb ik nog een week of twee!

 

Tot gauw!

Permanente Link

30/12/2007 - Gelukkig komt de kerstman ook naar Australie...

 

 

Tja, ik denk dat deze foto verder geen commentaar nodig heeft...

Meer foto's op http://photoonline.blog2blog.nl!

 

Permanente Link

28/12/2007 - Australische kerst..

Affijn, na alle consternatie bij de renstallen, zijn Kriek en ik nog even twee daagjes Melbourne ingegaan, voordat we onze route vervolgden naar Canberra.
Canberra is de hoofdstad van Australie, dit even voor degenen die denken dat Sydney dat is. Maak je geen zorgen, het gros van de Nederlandse bevolking leeft nog in die waan (he pap?) ;-)
Canberra is een stad die zo ongeveer speciaal gebouwd is voor de overheid. De belangrijkste overheidsorganen van Australie bevinden zich daar. Beetje hetzelfde idee als Brussel en Den Haag... Dus hebben Kriek en ik het parlementshuis bezocht. Ik moet zeggen dat het zo ongeveer het meest toeristische is wat ik tot nu toe gedaan heb, maar het was best leuk! Het geeft een gevoel of je even in het kloppend hart bent van het land waar je al bijna elf maanden door reist.
We hebben daarna de Botanic Gardens bezocht. Soort van tuinen met bijzondere bomen en planten (gaap) Ik heb Kriek d'r mee naartoe gesleept omdat ze als een klein kind staat te oe'en en ah'en zodra er een gekleurde papegaai voorbij vliegt. Ok, ik geef toe, ik ben er zelf ook helemaal weg van! Dit soort tuinen zitten meestal vol met die beestjes en ook de Botanic Gardens in Canberra lieten ons niet in de steek. We zijn de HELE middag bezig geweest om de vogeltjes te achtervolgen en mooie plaatjes van ze te schieten. En het is gelukt! Zie resultaat op http://photoonline.blog2blog.nl

Toen wilden we door naar Orange, een plaatsje ten westen van Sydney, waar we bij die verre vrienden van Kriek d'r ouders kerst gingen vieren. Blijkt er geen vervoer te zijn van Canberra naar daar. Oeps. Oh ja, het kon wel, maar dat was elf uur reizen (via Sydney) Dus toen besloten die mensen dat ze ons wel op kwamen halen. Drieenhalf uur heen en drieenhalf uur terug rijden. Ok, zeggen we natuurlijk geen 'nee' tegen. Nee hoor, grapje, we hebben geprobeerd om het die mensen uit hun hoofd te praten, maar dat wou niet echt. De telefoon werd opgehangen en de volgende dag werden we stipt op tijd opgepikt vanaf het busstation in Canberra.
Tante Dien, zoals we al snel een bijnaam voor haar hadden gevonden, heeft ons vervolgens de omgeving van Orange laten zien. We kwamen echt nergens onderuit. Wandelingtjes, bergtoppen, bomen, meertjes, enz. enz.
De volgende dag vertrokken we met tante Dien en haar man richting Mudgee. Een plaatsje ten noorden van de Blue Mountains, waar haar dochter met man en kids bivakkeert. Daar vierden we kerst. Nou we hebben het geweten. De kerstboom werd versierd en kadootjes gekocht. Daar liepen we dan, Kriek en ik allebei met een kind aan de hand (net echt) in de stad, op zoek naar kado's.

We zijn we nu in een klein, knus hostel in Katoomba, midden in de Blue Mountains. Het is hier geweldig mooi! Gister hebben we een mega-wandeling gemaakt. De bekende 'Giant Stairways'. Die zijn inderdaad Giant, d'r komt geen end aan.. Morgen gaan we naar kennissen van mijn ouders en blijven daar tot oud&nieuw. Met nieuwjaar zijn we in 't centrum van Sydney, dus dat wordt dikke pret! Om er maar weeres een eufemisme tegenaan te gooien.. ;-)

Het wordt wel bijzonder nu. De hele reis die ik hier gemaakt heb, hield ik de route op m'n kaart bij. Met een dikke rode viltstift, staat er vanaf Sydney een lijn helemaal Australie rond! Bijna dan.. Toen ik gister het lijntje van Mudgee naar de Blue Mountains tekende, bleef er ineens nog maar een centimeter over. Het lijntje van hier terug naar Sydney!
Nog een maand en dan kom ik naar huis. Mam heeft 't vliegtuigje op haar kaart alvast bij Sydney klaargezet ;-) Ik sleep bijna geen kleren meer mee, maar een hele backpack vol met herinneringen. Je wilt echt niet weten wat een tonnen aan troep je kunt verzamelen in een jaar. 'Maar ja, dat hoorntje van die koe die ik net heb afgezaagd, die wil ik toch wel graag meenemen..', 'En dat halster wat Campbell speciaal voor mij geknoopt heeft en die cd's met muziek waarop elk nummer mintens tien waardevolle herinneringen bovenbrengt en kleine kadootjes van mensen die ik heb ontmoet, en en en... dat kan je natuurlijk allemaal maar niet zomaar achterlaten..'

Nog ongeveer 5 weken en dan zit het erop. Ik ga nog wel even volop genieten, want we gaan nog langs de oostkust omhoog naar Brisbane (van Sydney naar Brisbane heb ik alleen het binnenland gezien, dus de kust, daar wil ik nog wel even naartoe!) Tijdens die week of misschien twee weken ga ik proberen om afscheid te nemen van mensen met wie ik bijna het hele jaar contact heb gehad. Als dat allemaal lukt.. En dan wil ik eigenlijk nog twee weekjes op een boerderij doorbrengen, gewoon om nog even te kunnen genieten van het Australische buitenleven. Maar als ik die plannen allemaal nog voor elkaar kan krijgen, dan horen jullie dat natuurlijk meteen! ;-)
Permanente Link

15/12/2007 - Peter Moody Racing in Melbourne!

 

Dit is het zwembad waarin ik bijna een miljoentje liet verzuipen.. oeps...

Het hele verhaal staat hieronder en meer foto's op http://photoonline.blog2blog.nl!

 

Permanente Link

14/12/2007 - WERKEN OP EEN ECHTE RENSTAL IN MELBOURNE!

Half drie 's nachts wordt 's ochtends vroeg en half tien 's ochtends voelt als het einde van de middag..

 

Drie weken lang werken op een renstal in Melbourne: weer een hele belevenis!

 

Volgens mij had ik het nog niet eens op mn website gezet, maar we hebben het inderdaad voor elkaar: we werken op een echte renstal in Melbourne! Er zitten alleen wel wat haken en ogen aan:

 

's Nachts om 03:00 uur (ja je ziet het goed) gaat de wekker, dan word je geacht je bed uit te springen en binnen een half uur klaar te staan om stallen te mesten, paarden te voeren, paarden te zadelen, paarden af te spuiten, paarden een rondje te laten lopen of zwemmen, enz., enz.Tegen de tijd dat het 09:30 uur is, zijn als het goed is alle 55 paarden getraind en mag je ontbijten en naar de bedje. Welliswaar tot maar een uur of 13:00, want je moet om 14:00 uur weer stallen mesten en alle paarden 1 of 2 rondjes laten zwemmen in het zwembad.

Nee, is echt, echt heel leuk hoor, op een renstal werken in Australie! ;-) De tijd hier is dan ook ontzettend hard gegaan, want je hebt echt het gevoel dat aan het slapen, eten, werken en weer aan het slapen bent..

 

Ze hebben hier dus speciaal een zwembad voor de paarden. Daar zwemmen ze braaf elke dag hun rondjes in, want het strakke trainingsschema van de miljoentjes mag niet verpest worden. Het duurste paard wat hier op stal staat is zo'n 1,3 miljoen dollar waard. Dat is ongeveer een miljoen euro schat ik (slik). Laat ik nou op een frisse donderdagochtend (de tweede dag dat we daar werkten) een paard mogen laten zwemmen in m'n eentje! Dat leek me wel wat, we hadden daar de middag ervoor tenslotte de hele middag al les in gehad.. Affijn, ik kom bij dat zwembad en laat dat paard erin lopen en achter me aan zwemmen (terwijl ik NAAST het zwembad loop uiteraard (dit even voor de mensen met een al te levendige fantasie)) Tot zover geen enkel probleem. Totdat we bij het bruggetje kwamen, waar je, als je eronderdoor zwemt, uit het zwembad gaat en waar je, als je erlangs zwemt, nog een rondje moet zwemmen. Moet je es 1 keer gokken welke kant het paard uitwilde en welke kant hij eigenlijk op moest... Precies, hij wilde eruit en hij moest nog een rondje. Dus ik douw met de stok tegen z'n neus zodat ie de goede kant uitzwemt, maar vergeet daarbij voor het paard uit te lopen, zodat 'ie iemand heeft om achterna te zwemmen. Dus raakte dat arme beestje de draad kwijt en ging stil liggen, waardoor hij een paar keer onder water verdween met z'n koppie. Gelukkig stond iemand van de leiding (Tony) net te kijken en die kwam al aanrennen om me te helpen. We moesten met z'n drieeen aan die stok hangen om het beestje boven water te houden! Uiteindelijk kwam hij goed het zwembad uit en had niks. Tony was enorm boos, het was geloof ik niet helemaal de bedoeling geweest dat ik al in mn eentje met een paard richting het zwembad ging.. Maja, moet je je ook even voorstellen. Jij bent trainer van andermans paarden. Paarden die gemiddeld zo'n miljoen euro waard zijn. Dan laat je een of andere backpacker op een zonnige ochtend met zo'n paard zwemmen en dan verzuipt dat beest. Dan moet jij dus naar de eigenaar en wat zeg je dan? 'Ehm... tja... luister.. ik heb iemand op haar tweede werkdag met jouw paard laten zwemmen en nu is 'ie dood?' Ai, klinkt niet zo leuk he? Het heeft daarna ook ongeveer een week geduurd voordat we weer met een paard alleen mochten zwemmen...

 

De paarden worden hier zes dagen per week getraind en ze gaan ongeveer een keer in de twee weken naar de races. Iedereen heeft tijdens de trainingsochtenden zijn eigen taak. De een zadelt en brengt het paard naar de trainer. De volgende haalt het weer op en zadelt af. Dan geet weer iemand anders met 'em zwemmen en wordt 'ie door een ander afgespoten en tenslotte wandelt iemand er nog een rondje mee en dan terug in de stal om te eten. Kriek en ik waren voornamelijk aan het lopen met de paarden. Ik moet zeggen, met ongeveer 25 paarden op een dag hetzelfde rondje lopen, dat worden je voeten behoorlijk zat. Terwijl we tussendoor zadelden, afspoten en mestten. De paarden zijn geen manegeponies, maar ze waren ook niet zo moeilijk als ik had gedacht. Ze zijn natuurlijk wel wakker en 't zijn rauwdauwers, maar ze zijn wel lief en willen ontzettend graag werken. Op dat rondje kom je langs de renbaan en dan zijn ze dus net geweest. Maar dan gaan toch de oortjes weer naar voren en willen ze het liefste weer rennen! Ze krijgen dan ook 12 scheppen voer op een dag (zo'n schep waar normaal een kilo brokken ingaat, ze krijgen alleen geen brok, maar ander spul wat uiteraard vol zit met vitaminen en mineralen..)

 

We zijn afgelopen zaterdag naar de racewedstrijden zelf geweest. We mochten er gratis in met onze pasjes van de stal (de beveiliging is erg streng, als je geen pasje hebt kom je het terrein van de stallen dus niet op). Er liepen zes paarden van onze stal mee met de races en we hadden wat geld ingezet op ze, maar ze hebben ons een beetje teleurgesteld.. Er wonnen er wel twee, maja, voor de eerste waren we te laat met wedden en met de tweede hadden we niet in de gaten dat er twee paarden van onze stal meeliepen in de race (zucht) Maar welke dikke lol gehad. Met onze pasjes mochten we in de VIP gedeeltes komen en dat deden we natuurlijk ook. Lekker bijdehand met je pasje rondzwaaien en rondlopen tussen de eigenaren van de paarden. Onder het mom van: we zien ze toch nooit meer! ;-)

 

Dinsdag gaan we weer terug naar het centrum van Melbourne en donderdag vertrekken we richting Canberra. Daar kijken we een dag of twee rond en gaan dan verder naar Orange, een plaatsje bij Sydney. Daar vieren we kerst bij een familie. En je zult het niet geloven, maar het zijn de schoonouders van de zoon, van vrienden van Kriek d'r ouders. We hebben GEEN IDEE wie het zijn, maar ze klinken wel aardig door de telefoon en ze willen ons graag de omgeving laten zien. Nou, daar zeggen we geen 'nee' tegen natuurlijk.. ;-) Ik ben wel benieuwd. Het voelt nog helemaal niet als kersttijd. Tis wel grappig om mee te maken trouwens: buiten vallen de mussen dood van het dak en in de etalages zit de kerstman met z'n dikke rode winterpak op een arreslee.. MAAR MAMA, WAAR IS DE SNEEUW DAN? EN HOE KOMT DE KERSTMAN OP Z'N ARRESLEE IN DE ETALAGES TERECHT ALS ER GEEN SNEEUW LIGT?

Maar blijkbaar denken de kindertjes in Australie daar niet aan....

 

Na kerst gaan we op bezoek bij kennissen van mijn ouders. Zij wonen in Bring Elly en als we de trein nemen van Orange daar naartoe gaan we dwars door de Blue Mountains! Waarschijnlijk blijven we een paar dagen in een dorpje in de Blue Mountains, zodat we daar even rond kunnen kijken, want het schijnt ontzettend mooi te zijn! Dan gaan we dus naar Kees en Annemiek en blijven daar tot Oud&Nieuw. Dan gaan we naar Sydney en slapen van 31 december op 1 januari bij vrienden van Andrew in Sydney, zodat we volop kunnen genieten van al het oud&nieuw gefeest in Sydney. We hebben wel weer mazzel trouwens, met al die mensen, want de accomodaties in Sydney tijdens de jaarwisseling zaten in april al vol schijnt het.. En daarna schrijf ik vast weer een verhaal op m'n site. Tot die tijd wens ik iedereen natuurlijk:

 

GOEDE KERSTDAGEN EN EEN GEZOND 2008!

 

 

Permanente Link

8/12/2007 - The Great Ocean Road

 

En meer fotootjes bij het onderstaande verhaal zijn natuurlijk te vinden op http://photoonline.blog2blog.nl!
Ik benieuwd hoe lang die website het nog gaat uithouden qua fotoruimte trouwens.. Dat wordt lache, nog ff en ik heb drie websites..

Permanente Link

24/11/2007 - Van Adelaide naar Melbourne!

Van wereldstad naar wereldstad (ahum):

 

Het is best fijn om weer wat mensen om je heen te hebben, nadat je vier weken in de woestijn hebt gezeten..

Met vijf Nederlanders (Marko, Luuk, Sharon, Kriek en ik) in een campervan. Zie je het voor je? En bedenk daar dan nog even vijf van die grote backpacks bij en natuurlijk heeft iedereen nog mintens twee extra tassen. Ik zeg, ik ben liever een haring in een ton: RUIMTE ZAT!

Maar het was wel supergezellig! We zijn dinsdag uit Adelaide vertrokken en hebben de eerste nacht doorgebracht in Kingstone. Een nietszeggend plaatsje aan de zuidkust. De fish-and-chips take-away was om vijf uur gesloten. Juist, precies als je op zoek bent naar avondeten en het regende. Maar dat hield ons niet tegen om een motel op te zoeken, een familiekamer in te duiken en zoveel lawaai te maken als we maar konden. De enige Nederlander uit Limburg die ook toevallig naar Kingstone was gekomen, kreeg prompt plaatsvervangende schaamte.

 

De volgende dag reden we door naar Portland. Weer zoiets. Alles dicht. Dus toen bedacht Marko dat we wel konden gaan vissen en dan die vissen klaarmaken en opeten. Prima, wij vol goede moed de hengels uit de auto en vissen op de plaatselijke pier. We vingen niets dat groter was dan 15 cm. Maar we bedachten dat als we er twee per persoon vingen, we dan geen honger meer zouden hebben. Dus visten we door. Ondertussen kwam een zeehond even kijken of er voor hem ook een hapje bij zat. Hij zwom zo onder ONZE pier door! Uiteindelijk hadden we genoeg vissen. Maar voordat we terug waren bij de auto, hadden we al bedacht dat niemand eigenlijk echt zin had om die beesten te villen en klaar te maken, dus hebben we maar chinees gehaald.

 

Donderdag reden we naar Lavershill, een pitoresk plaatsje in de heuvels. Onderweg hebben we watervallen bekeken. Sharon wilde bij elke look-out minstens honderd foto's maken voor d'r plakboek, dus het duurde een dag voordat we op de plaats van bestemming waren. Maar grappig was het wel! In Lavershill sliepen we bij mensen in huis. Voor maar 20 dollar per nacht! Aangezien we met z'n vijfen waren, was dat een complete invasie voor die mensen, maar dat gaf niet. We mochten in hun woonkamer, keuken en badkamer. We hebben de rest van de avond geen glimp meer van de beste mensen opgevangen, wat geheel begrijpelijk is uiteraard..

 

Vrijdags begonnen we eindelijk aan de bekende Great Ocean Road. Deze weg loopt langs de kust naar Melbourne. Ontzettend mooie uitzichten! Daar heb je The Twelve Apostels en dat soort dingen: errug bekend ;-) Het mooiste aan zulke plekken vind ik altijd nog om het fenomeen 'foto's nemen' te bekijken. Je kent het vast wel: een stelletje is al een poosje op zoek naar een geschikt plekje om hun camera neer te zetten, zodat ze met behulp van de zelfontspanner een foto van hen samen kunnen maken. Affijn, geen stabiel plekje te vinden, dus wordt er uiteindelijk toch besloten om een ontschuldige voorbijganger in een plaatselijke held te veranderen. Met een beschaamd lachje om de mond vraagt de jongen van het stel aan een oudere man of hij zo vriendelijk wil zijn om een foto van hem en zijn vriendin te maken. Met een goedwillig glimlachje neemt hij het dierbaarste bezit van de jongen over: de fotocamera. Staat hij goed? Welk knopje moet er hoe lang in gedrukt worden? De pose wordt ingenomen, de tandpastareclame-glimlach komt tevoorschijn en de man neemt een foto. Hij blijft nog braaf even staan, terwijl het stel checkt of de foto door de familie gewaardeerd zal worden en ja hoor, een stralende lach en mintens tien keer dank-je-wel zijn het resultaat. Vervolgens laat de man het stel alleen. Met een voldane grijns en zijn borst vooruit paradeert hij verder, alsof hij er net door Bea herself een lintje opgeprikt heeft gekregen. Heerlijk vind ik het om dat soort dingen te bekijken!

 

Onderweg stopten we bij surfstrandjes, hebben daar lekker gezwommen en de zon aanbeden. Ook weer koala's gezien in het wild trouwens! Die beesten slapen normaal gesproken zo'n 22 uur per dag, maar dit keer zagen we er 1 die wakker was. Kriek klom dan ook zo ongeveer IN de boom om een goede foto te krijgen, vandaar dat dat beestje geen slaap meer had..

 

En nu zijn we in Melbourne! Ik moet zeggen dat, hoe dichter we bij Sydney komen, hoe meer het voelt alsof het einde van mijn reis eraan komt. Wat natuurlijk ook zo is, maar goed, ik heb nog ruim twee maanden. Ik denk dat als ik aan het eind ben, dat ik graag naar huis wil, terug naar alles wat vertrouwt is. Maar toch, als ik me voorstel dat ik bijvoorbeeld morgen naar huis zou gaan, dan wil ik echt nog niet! Ik kan me nog niet goed voorstellen dat dit avontuur toch echt een keer voorbij gaat.

 

Maar zover is het nog niet, Kriek en ik gaan nu eerst weer op zoek naar een baantje voor drie weken. We proberen bij een renstal te gaan werken, zodat we mogen 'groomen' bij paarden races. Als we dat voor elkaar krijgen laat ik dat natuurlijk weer ff weten!

Permanente Link

16/11/2007 - VIER WEKEN OP KANANDAH STATION!

Hier vast een voorproefje op de foto's van Kanandah Station.

De rest van de foto's staan op: http://photoonline.blog2blog.nl en hieronder natuurlijk weer een uitgebreid verhaal over de afgelopen vier weken!

 

Permanente Link

16/11/2007 - Vier weken cowgirl'n!!

Het ene moment hang je bovenin een 16 meter hoge windmill een boutje aan te draaien of lig je onder een auto de motor los te koppelen, het andere moment spring je op een paard om koeien bij elkaar te drijven of ren je juist zo hard mogelijk naar het dichtstbijzijnde hek omdat je achterna wordt gezeten door een wilde stier...

Het waren weer vier geweldige cowgirl-weken op Kanandah Station in The Outback van Zuid-Australie!

 

Op maandagochtend vijf weken geleden, vertrokken we met Karen en Mark (de eigenaren van de station) richting Kalgoorlie. Dat ligt ongeveer acht uur rijden ten oosten van Perth. Denk je dat je er bent, niet dus. Na een nacht in Kalgoorlie moesten we nog eens vier uur rijden, voordat we de tien kilometer lange oprijlaan van Kanandah opreden. Midden in de woestijn! We werden begroet door de plaatselijke kangoeroes en struisvogels, die niet wisten hoe snel ze zich uit de voeten moesten maken toen ze Ans en Kriek aan zagen komen...

Kanandah is 2,5 miljoen acres groot (zo groot als een vierde deel van Nederland!) en buiten Mark en Karen zelf, werken daar Marty (een australische werknemer) en Phil (een Ierse backpacker). We konden het met z'n vieren goed vinden en hebben dikke lol gehad de afgelopen vier weken!

 

Na de eerste twee dagen een beetje rondgeleid te zijn door Mark, werden we aan het werk gezet. Een van de eerste dingen was een lesje op de crossmotor. Ik denk, dat wordt een heel verhaal. Maar nee hoor. Mark komt naast me staan en zegt: 'ga er maar opzitten'. Dus wat onzeker zwaai ik m'n been over de zitting en val bijna meteen door naar de andere kant: de motor was ietsje zwaarder dan ik verwacht had. Toen ik m'n evenwicht onder controle had begon Mark aan zijn uitleg. Dat bestond uit: 'dat is je voorrem, dat is je achterrem, dat is je koppeling en dat ik je schakelaar. Ik zie je zo weer.' Ik zat hem nog steeds aan te kijken en hij zegt: 'Nou toe maar, hij staat nu in z'n 1 en het werkt net als bij een auto.' En daar ging ik dan. Veel te veel gas gegeven eerst natuurlijk, dus toen ik de koppeling voorzichtig losliet, schoot ik meteen tien meter vooruit. Maar ik reed! En het was superleuk! Na een paar voorzichtige rondjes moest ik meteen de volgende dag de paarden op gaan zoeken en ze binnen brengen met de motor. Dat ging tot mijn eigen verbazing allerzins redelijk..

 

's Middags gingen we de paarden op om koeien te drijven. Mark had me uitgelegd welke paarden we konden berijden. Maar toen ik voor de groep paarden stond, kon ik me niet helemaal goed meer herinneren welke hij nou bedoelde. Ik dacht dat hij had gezegd: niet de donkere merrie, maar de ruin voor Kriek. Prima, ik zie een ruin en dacht dat de ander de merrie was. Dus ik zeg tegen Kriek: die kun je wel nemen. En 't ging allemaal voortreffelijk. Ik reed op een rustig paardje vooran de kudde en Kriek reed op haar paardje aan de zijkant. Ze had wat moeite met sturen, maar we dachten dat dat kwam omdat het beestje misschien anders getraind zou zijn dan wij gewend waren.. Affijn, op een gegeven moment kijk ik achterom en zie ik Kriek in een hoge draf achter een losgebroken kalf aanrennen. Ik denk: die gaat lekker! Het volgende moment kijk ik weer om en zie ik Kriek's paard een paar flinke bokken geven, een stuk of vijf, zes achter elkaar. Ik denk: dat gaat niet goed... Maar hij stopte op een gegeven moment en ze zat nog steeds. Dus ik bleef even achterom kijken of het nu over was, maar nee hoor, twee tellen later bokt het paard weer door: nog eens drie bokken en toen vloog Kriekje door de lucht en hapte ze in het zand. Gelukkig kwam ze er met een paar flinke blauwe plekken vanaf.. Achteraf bleek ik het verkeerde paard voor haar uitgekozen te hebben. Oeps. Het paard waar ze op zat bleek nog maar een paar keer bereden te zijn en nog nooit meegeweest met koeiendrijven! Vandaar dat het stuur er nog niet op zat... en vandaar dat het ging bokken toen het te ver bij het andere paard uit de buurt ging..

 

Om zelf ook weer achter de koeien aan te rijden was trouwens weer geweldig!

 

We sliepen in een huisje met andere werknemers. We hadden onze eigen woonkamer en keuken en zes slaapkamers. De hagedissen (bobtails genaamd) liepen gewoon om het huis heen! Best groot ook, gemiddeld zo'n twintig centimeter lang. Dikke, trage beesten.. waar je je rot van schrikt als je er ineens bijna bovenop staat.

 

Op een gegeven moment kwamen we 's middags terug van het werk, toen ik ineens een hoop consternatie in de woonkamer hoorde. Kriek rende zwaaiend met haar videocamera door de ruimte, terwijl Phil gewapend met een spaghetti spoon (zo'n grijpding van twee stokken) voorzichtig de bank probeerde te verschuiven. Al gauw kwam ik erachter dat iemand de deur open had laten staan en dat er nu een slang in de woonkamer zat! (zou zomaar ik geweest kunnen zijn...) Phil duwde tegen de bank en de slang schuifelt mijn kant op! Dus ik gil en spring op een stoel.. Op een gegeven moment ging het beest een hoek in, waar een muizenval lag. En ja hoor, hij kruipt erover heen en BENG!: slang in de muizenval. Ik heb geloof ik nog nooit iemand zo hard horen gillen als Kriek op dat moment, haha! Nu de slang in de muizenval zat had Phil wel genoeg ballen om hem op te pakken met de spaghettigspoon. Toen hebben we hem buiten afgemaakt, want niemand had echt zin in een avondje met een slang onder de bank..

 

In de groep met paarden waren twee jonge merries van twee jaar oud. Omdat Kriek en ik heel stoer tegen Karen hadden lopen blaten dat we onze eigen paarden ingereden hadden, vond Mark dat wij wel geschikt waren om deze jonge merries te trainen. Er is alleen 1 verschil: deze paarden komen rechtstreeks uit het wild en zijn nooit als veulen gehandhaaft. Dat komt in ons landje voor zover ik weet niet voor. Wij proppen onze paarden in een stal en zijn van jongs af aan met ze bezig. Deze merries konden we niet eens aanraken. We hebben hier wel superveel geleerd van Natural Horsemanship. Je moet wel. Dus begonnen we in een kleine ronde paddock en lieten de paarden om ons heen lopen. Dan is het een kwestie van het goede makkelijk maken en het verkeerde moeilijk. Dus iedere keer als het paard bij je wegloopt laat je hem een paar rondjes lopen. Net zolang totdat het in de gaten krijgt dat als het rustig bij je staat en zich laat aaien, dat het dan niet in de rondte geslingerd wordt. Uiteindelijk hebben we ze zover gekregen dat we dekjes op hun rug konden leggen, hoofdstellen om konden doen en touwen om hun buik konden binden. Kriek kon zelfs op haar paard hangen! En dat binnen tweeenhalve week: van niet aan kunnen raken naar longeren met een dekje op! Het was echt een superervaring en ik heb er ontzettend veel van geleerd. Als ik foto's op mn website zet vertel ik er nog wel even iets meer bij.

 

En ja, ik heb inderdaad bovenin de hoogste windmolen van de station gehangen om een gebroken pijp te fixen.. Das best eng kan k je vertellen. Je gaat wel heel stoer met je harnasje aan naar boven, maar je kunt jezelf toch echt pas vastklikken als je helemaal bovenaan bent, waar je moet werken.. Dus legde Mark me zijn klimtechniek uit: altijd twee voeten en een hand of twee handen en een voet. Zodat je altijd zo stevig mogelijk vasthoudt, totdat je boven bent en je vast kunt klikken aan de molen. Zodat als je valt, dat maar een meter ofzo is.. Wel een superuitzicht en mooie foto's! ;-)

 

Af en toe moest ik watertanks checken. Alleen. Dan ga je in de auto, rij je ongeveer een uur, kijk je of er genoeg water in de tank zit, of er niets lekt enzo en dan rij je weer terug. Ondertussen hopend dat je niet verdwaald... Op een gegeven moment kreeg ik onderweg een lekke band. Ik denk: die kan ik best verwisselen. Maar ik kon de reserveband niet vinden.. Normaal komt er echt niemand langs op die weg, maar nu kwam er een spoorwegwerker langs in een bulldozer. Die heeft de auto opgetild met de bulldozer, zijn vriend heeft me zijn reserveband geleend en hem voor me verwisseld. Ik heb me staan bescheuren in m'n eentje. Mark was wat minder blij toen ik terug kwam, maja, dan moet ie maar geen onhandige backpackers aannemen, die het reservewiel niet kunnen vinden..

 

De laatste week op Kanandah hebben we gekampeerd. De koeien die we moesten drijven en behandelen, stonden te ver bij het huis vandaan om iedere keer naar huis te rijden. Dus sliepen we onder de sterren! Echt waar, er wordt niet moeilijk gedaan over een tent ofzo, hup, gewoon je matrasje uitrollen en tukken. Als het goed is zaten daar geen slangen.. jaja.. ik heb het maar van Mark aangenomen, aangezien hij het al jaren doet. Ik kan je wel vertellen dat Kriek en ik nog nooit zo dicht tegen elkaar aan hebben geslapen als de afgelopen week.. haha! Wel supergaaf moet ik zeggen, zo onder de sterren. De hemel is heel helder hier 's nachts met al die ontelbare sterren. Je voelt je enorm klein als je daar zo onder ligt. Al die vallende sterren die soms wel de halve ruimte doorvliegen en je kunt zelfs de satellieten zien gaan en die flitsen af en toe als ze foto's maken van de aarde. Als je zo een paar uur naar de sterren ligt te kijken, is het net of je er helemaal door omsloten wordt en alsof ze zo dichtbij zijn dat je je hand kunt uitstrekken en ze aanraken.

Het landschap om Kanandah is erg vlak en er zijn niet veel bomen. Dus je kunt je vast voorstellen dat na een paar dagen kamperen met z'n vijfen, zo ongeveer elke boom in een straal van een vierkante kilometer rond het kamp tot w.c. gebombardeerd is. Das natuurlijk niet lekker. Om te voorkomen dat je collega's bij het opstaan in jouw uitwerpselen staan te dansen, loop je gewapend met w.c.-papier en schop zo ver mogelijk bij het kamp vandaan, zodra de grote boodschap zijn aankondiging doet.. Zie je het voor je? ;-)

 

We hebben redelijk wat gewerkt met de koeien in de yards. Brandmerken, oormerken, injecties geven, enz. Er zat een behoorlijk grote, wilde stier tussen de koeien, die niet heel blij was toen hij ons zag. Hij probeerde zelfs over een twee meter hoog hek te klimmen! Dat wilde natuurlijk niet.. Mark ving hem op een gegeven moment met zijn lasso en trok hem met de auto achteruit tegen het hek, zodat hij zijn hoorns kon afzagen. Zo was hij niet langer gevaarlijk voor de andere koeien.

De kalfjes waren te klein om te bewerken waar de koeien ingingen, dus Kriek en ik hebben een hele middag kalfjes gevangen en op de grond gelegd, zodat ze konden wordenb gecastreerd, geoormerkt, enz. Superleuk en stoer om te doen! Heeft wel flink wat blauwe plekken opgeleverd... 'Battle scars' zoals Mark ze noemt.

Die middag ging ik met Mark op pad om een wilde stier te vangen die geen stier meer mocht zijn, omdat hij verkeerde kalfjes produceerde. Dus Mark en ik in de auto achter dat beest aan. Mark probeerde hem eerst op de grond te werken met de auto. Tegen zijn kont aanrijden, zodat hij omver zou rollen en wij hem dan konden castreren. Maar het beest stond veel te snel op iedere keer. Op een gegeven moment probeerde hij de auto aan te vallen. Dus drukte mark hem tegen een boom aan, zodat hij klem zat tussen de auto en de boom. Maar ook daar wist hij zich uit los te werken. Toen gooide mark een lasso om zijn nek en sleepte hem achter de auto aan. Maar het touw kwam te strak te zitten en de stier viel op de grond en had even geen adem. Dus wij snel de auto uit om hem te castreren en daarna snel los te maken. Maar het was al te laat, hij kreeg zijn adem niet meer terug. Ik vroeg me af hoe erg Mark het vond. Hij zei: als ik hem niet gecastreerd had, had ik hem sowieso afgeschoten, want ik kan niet hebben dat hij mn hele kudde verpest. Dat soort dingen voelen wel wreed en ik vond de afloop verschrikkelijk, maar ik kan wel begrijpen dat Mark eerst wilde proberen hem te castreren in plaats van hem af te maken. En zo'n wilde stier kun je niet eens fatsoenlijk drijven met een auto, want zelfs dat valt hij aan!

 

Toen we weer terug waren van het kamperen moesten de koffers alweer gepakt worden en nu zijn we net terug van een 24-uur lange reis in de trein naar Adelaide. We zijn een beetje brak, maar daar komen we wel weer overheen. We blijven een poosje in Adelaide en gaan dan onderweg naar Melbourne om daar een poosje te werken en kerst te vieren!

 

Ik heb nog maar tweeenhalve maand over in Australie. Ik kan zelf bijna niet geloven dat ik hier al ruim negen maanden zit. Het gaat zo ontzettend hard en ik heb zo ontzettend veel gezien en gedaan. Alles van mn wensenlijstje dat ik had voordat ik kwam heb ik al gedaan en alles wat er nu nog bij komt is alleen maar mooi meegenomen! Ik ga wel mn eigen paardje, vrienden en familie missen. En ik heb heel veel zin om naar huis te gaan. Aan de andere kant wil ik helemaal niet dat dit overgaat. Maar dat gaat toch gebeuren.

Maar eerst nog even een paar maandjes genieten!

 

Zodra ik in Melbourne ben laat ik jullie natuurlijk even weten hoe de reis ernaartoe was!

 

Permanente Link

16/10/2007 - Altijd van gedroomd en nu gedaan: MET DOLFIJNEN ZWEMMEN!



Hieronder staat het hele verhaal en nieuws over de baan die we geregeld hebben!
En natuurlijk nog meer dol fijne foto's op:

http://photoonline.blog2blog.nl

 

 

Permanente Link

14/10/2007 - Zes weken de woestijn in!

Kriek is gearriveerd!!

 

Zo, dat even ten eerste. Het alleen reizen is voorbij. Na acht maanden van ontzettend veel ervaringen opdoen, heb ik nu iemand om die ervaringen mee te delen.

Alleen reizen geeft een sterk gevoel van onafhankelijkheid en wilskracht. Ik ben erg blij dat ik die acht maanden alleen gereisd heb, al was het alleen maar voor de ervaring.

Samen reizen is weer een hele nieuwe ervaring en nu al tien keer zo gezellig!

 

Afgelopen zaterdag heb ik het laatste puntje van m'n wensenlijstje af kunnen strepen:

MET DOLFIJNEN ZWEMMEN!

Dat was helemaal geweldig! Je gaat met je snorkeltje en je maskertje het water in en laat je voorttrekken door een van de bemanningsleden van de boot. Je drijft dus eigenlijk aan de oppervlakte en iemand duikt naar beneden richting de dolfijnen, om met ze te 'spelen'. Je ziet hem echt met de dolfijnen communiceren (een geweldig beeld) en hij probeert de dolfijnen zover te krijgen dat ze dichter naar de oppervlakte komen. De dolfijnen komen gewoon onder je doorzwemmen!
Je zwemt echt in hun wereld, een superervaring!

En dat allemaal zonder visjes te voeren aan ze en zonder ze te 'trainen'. Ze zijn 100% wild. Die mensen hebben veel studie naar het gedrag van de dolfijnen gedaan en weten daardoor precies hoe ze de dolfijnen geinteresseerd moeten krijgen in wat er boven ze gebeurt. Er kwam ook nog een enorme platvis onder me doorzwemmen. Het ding was mintens 1,5 meter breed en net zo lang natuurlijk....

Heb weer wat mooie plaatjes kunnen schieten!

 

En dan nog meer goed nieuws:

 

Ik heb een baan! Weer als cowgirl, maar dit keer samen met Kriek en midden in de woestijn. In het midden van Zuid-Australie ligt een woestijn en daarin ligt een grote cattle station: Kanandah Station. En wij gaan daar zes weken werken!

Ik ben onwijs benieuwd, vooral ook of Kriek het net zo gaaf gaat vinden, als dat ik het tot nu toe vond! Maar aangezien we het over een enorme paarden/boerderij fan hebben, gaat dat vast helemaal goed komen.

De station is dit 2,5 miljoen acres groot. Dat is tweeenhalf keer zo groot als de grootste station waar ik gewerkt heb. Buiten dat, Kriek en ik hebben t ff uitgezocht: 2,5 miljoen acres is gelijk aan 10.117 vierkante kilometer. Wat gelijk is aan een vierde deel van Nederland. Stel je voor dat je een vierde deel van Nederland aan land bezit! Niet best hoor..

 

Alleen: ze drijven hier geen koeien te paard, maar vooral met crossmotors. Af en toe gebruiken ze wel paarden, maar toch vooral motors. Je kunt dus wel raden wat wij gaan leren: crossmotor rijden! O help, dat wordt een drama.. Ehm, pap, we zullen heel voorzichtig doen natuurlijk.. ;-)

En o ja, ze hebben daar ook wilde kamelen! Net als in een echte woestijn haha! Nee echt waar, wilde kamelen en die schieten ze af omdat ze teveel schade aanbrengen (net als kangoeroes en wilde zwijnen) Dat zal vast weer gekke fotootjes opleveren....

 

Maarre, even voor allen die van mij houden: zoals gebruikelijk als ik weereens in de bush-bush verdwijn, ben ik weer compleet afgesloten van de geciviliseerde buitenwereld. Dus geen internet, geen mobiel bereik, alleen Kriek en de kamelen om tegenaan te kletsen... Zes weken lang..

 

Maar ik heb er wel zin in!! ;-)

 

Tot over zes weken!

Permanente Link

28/9/2007 - Een bekend beeld: Penny en ik die de boot aan het wassen zijn en de schipper die toekijkt terwijl hij een biertje drinkt...

 

 

Ok, beetje in scene gezet weer.. In het echt lieten we hem harder werken dan dat wij deden haha!

Kijk voor meer foto's op http://photoonline.blog2blog.nl

En hieronder een nieuw verhaal over de laatste twee weken op de zeilboot!

 

Permanente Link

28/9/2007 - En nog eens twee weken zeilen!

 

Schreef ik in m'n vorige verhaal dat ik niet groen over de railing hing? Ehm... das ietsje veranderd.. Drie keer kotsen per dag was d'r niets bij. Ik kon geen maaltijd binnen houden, dus dacht ik soms: dan maar een banaantje. Niks banaantje. Banaantje overboord, inclusief de rest van mijn maaginhoud. Niet best hoor. En ja, ik zag inderdaad groen. Het enige wat hielp was in bed liggen of constant naar de horizon staren. Ik zal je vertellen, ik was het zo zat, dat ik de eerstvolgende stop na Geraldton van de boot ben gestapt en er geen voet meer op wilde zetten. Dus ben ik nu in Port Denison, ver, ver weg van de zee ;-)

 

In totaal heb ik vier weken op de zeilboot gezeten en dat was echt meer dan genoeg! Heb 't onwijs naar m'n zin gehad hoor, daar niet van. Maar na Shark Bay werd de zee zo ruig, dat ik het echt niet trok. Ik zit weliswaar maar 400 km. bij Perth vandaan, maar 400 km. is ineens best ver als je 't kotsend door moet brengen. Dus dan maar met de bus.

 

Op de momenten dat ik niet zeeziek was, heb ik onder andere viswedstrijdjes gedaan met Gary. Echt wel lachen, de beste man is zo competatief als de pest en als je mij een beetje kent: ik ook. Dus je kunt je wel voorstellen hoe dat er ongeveer uit zag. Gary en ik, naast elkaar, geen woord wisselend, allebei starend naar de vislijn, hopend op een bijter. Af en toe wat geroep tussendoor: 'Een brim, 2 punten!' 'Een makreel, 5 punten!' Uiteindelijk won Gary met 1 punt verschil (shit).

 

We zijn onderweg gestopt in Geraldton, een plaatsje halverwege de westkust, tussen Perth en Shark Bay. Op een gegeven moment zaten we daar op de pier te vissen. Denk je: nou das saai. Niet dus. Want je wilt niet weten wat er allemaal voorbij komt als je daar een poosje zit. Zo duikt er ineens een zeeschildpad naast me op! Echt waar! Die steekt ff z'n bolle hoofd boven water, dobbert een paar seconden aan de oppervlakte en weg is 'ie weer. Een half uur later komt er een Dugong voorbij (ik weet niet precies hoe die in het Nederlands heten, maar ze zien eruit als walrussen)! En 't was een grote! Steekt ook z'n hoofd boven water. Geen bolle, maar een gigantisch hoofd, met zo'n snor weet je wel? Briest een keer en ook weer weg. We hadden wel enorm mazzel, want normaal gesproken komen die beesten helemaal niet zo dichtbij, maar deze wel.

 

Na twee dagen Geraldton en een laatste warme douche, zeilden we verder naar Port Denison. 'Hoezo een laatste warme douche?' Omdat er op de boot alleen koude douche is! En buiten het feit dat het water ijskoud is, kun je ook je kont niet keren in de 'badkamer', zo klein is het. Om je een idee te geven: je kunt poepen en douchen tegelijk. Best bijzonder eigenlijk, van welke badkamer kun je dat nou zeggen? Maar goed, als je in een stuk doorzeilt of alleen in kleine baaitjes stopt, waar geen mens te bekennen is, dan wil je wel. Zeker als je een week je haar niet hebt gewassen en alles aan je plakt van de zilte lucht. Je weet wel hoe 'de zilte lucht' in boeken vaak gebruikt wordt als een soort van romantisch iets? Nou, ik kan je vertellen, d'r is niks romantisch aan. 't Plakt, is koud en maakt je haar sneller vet dan gewoonlijk. In combinatie met kotsen, kun je je misschien voorstellen waarom ik die laatste 400 km. echt ff niet zag zitten ;-)

 

Maar goed, dat is allemaal voorbij en ik kan toch met een erg tevreden gevoel op de afgelopen vier weken terug kijken, want het was weer een ervaring om nooit te vergeten! En het belangrijkste: ik heb m'n felbegeerde walvissen en dolfijnen van heel dichtbij kunnen bekijken: elke dag! En als de zee rustig is, de zeilen bol staan en je kunt genieten van de wijde omgeving, dan is zeilen echt super!

 

Ik kan echter niet laten om te zeggen: doe mij maar een paard... ;-)

 

Nu ben ik dus in Port Denison en dit is een klein, schattig, vriendelijk dorpje. Soms een beetje TE vriendelijk als je t mij vraagt. Ik zit hier bijvoorbeeld in een hostel, dat zo klein is dat het meer op een gewoon huisje lijkt. De keuken is echt een keuken en geen ziekenhuiskeuken en de badkamer is klein met een bad, in plaats van de gebruikelijke zwembadhokjes die je in grote hostels tegenkomt. Ik heb ook 'persoonlijk' contact met de eigenaren van het hostel. Je lacht je ziek. Ik zat op een gegeven moment TV te kijken. Komt die man binnenlopen: of ik me verveelde. Dus ik zeg: nou ja, dat gaat wel. Vraagt ie wat ik leuk vind om te doen. Dus ik zeg: eh... paardrijden? Taait die man weer af. Dus ik denk: mooi, daar kan die niks mee. Fout gedacht. Twee tellen later komt z'n vrouw (een enorme schommel) met de telefoon aanzetten. Ze had een vrouwtje aan de lijn met een paard en ik mocht misschien wel op haar paard rijden. Dus ik denk: nee he. Affijn, of ik ff met 'r wilde kletsen. Ja hoor, paas die telefoon maar. Hoor ik een bijna geirriteerde stem aan de andere kant van de lijn: 'nee dit weekend kan het niet want ik ben er zelf niet.' Ik zei bijna: 'geeft niks mevrouwtje, ik wil helemaal niet.' Dat heb ik maar niet gedaan, ik zei dat ik het natuurlijk begreep en dat het ERRUG jammer was dat ik niet op haar gepensioneerde pony kon rondhobbelen. Daarna heb ik nog eens vriendelijk naar de hostess gelachen, de telefoon terug gegeven en haar uitgelegd hoe druk ik was met niks doen en dat ik daarom echt geen tijd had om paard te rijden. En toen ben ik stikkend van de lach 't hostel uitgerend, op zoek naar de dichtsbijzijnde internetshop om dit verhaal op internet te zetten.

 

Wisten jullie trouwens dat de zon hier de andere kant op draait? Nou ja, hij draait niet de andere kant op, maar 't maakt dus verschil of je de zon bekijkt van de bovenkant van de evenaar of van de onderkant. Als je t van boven bekijkt (NL), dan gaat de zon van links naar rechts (oost naar west) en als je t van onder bekijkt, dan gaat de zon van rechts naar links (oost naar west) Snappie? Ff de aarde voor je zien zeg maar. Ik kwam erachter omdat ik onder een boom een boekkie zat te lezen. Ik dacht, als ik hier ga zitten, zit ik over een half uur nog in de shaduw, niet dus. Zat ik weer in de zon. Dat herhaalde zich zo'n drie keer en toen dacht ik: wat gaat hier fout? Nou, hij draait dus de andere kant op. Ik probeerde dit verhaal aan de schipper uit te leggen en toen begon hij aan mij uit te leggen dat de aarde om de zon draait en niet andersom. O, ECHT WAAR?! Goeiesmorgens, ik heb 't maar opgegeven om het hem uit te leggen...

En o ja, de sterrenbeelden zijn op de kop. T steelpannetje bijvoorbeeld, die hangt met de 'open kant' naar beneden. En de maan, je weet wel hoe we in NL altijd streepjes krijgen aan de zijkanten? Van halve maan enzo bedoel ik, nou hier krijg je alleen streepjes maan aan de boven en onderkant van de maan.

Nou goed, als je nachtdiensten draait op een zeilboot heb je tijd om dat soort dingen uit te vogelen... Nee hoor, t was he-le-maal niet saai af en toe ;-)

 

Affijn, ik vertrek maandag met de bus van hier naar Perth, zodat ik netjes op tijd ben om Kriek 5 oktober van t vliegveld te plukken. Zin in!! Ik moet misschien nu vast mn excuses maken, ik weet namelijk niet zeker of ik na 5 oktober nog 'normale' foto's op internet kan zetten... ;-) Als Kriek er is gaan we es even bekijken wat we de komende weken gaan doen. In ieder geval weer ergens werk zoeken op een boerderij. Zodra ik meer weet laat jullie natuurlijk even weten wat de plannen zijn!

 

Tot gauw!

 

Permanente Link

<- Laatste Pagina :: Volgende Pagina ->

Over mij

Welkom! Regelmatig zal ik op deze weblog uitwijden over mijn avontuurtjes aan de andere kant van de wereld. Ik hoor graag van je in the middle of nowhere, dus laat een bericht achter!

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief